Composietkaart — jullie relatie als één kaart

Een composietkaart is één kaart, samengesteld uit twee mensen. Waar synastrie twee kaarten naast elkaar legt en de aspecten ertussen leest, gaat de composiet een stap verder: hij rekent voor elk paar posities het middelpunt uit en zet die middelpunten in één wiel. Het resultaat is geen kaart van een persoon en ook geen vergelijking, maar een kaart van de relatie zelf, met een eigen Zon, Maan en Ascendant.

Sigastra rekent eerst beide geboortekaarten uit echte efemeriden, en bouwt daaruit de composiet. Niets in die tussenstap is geschat: de middelpunten volgen uit twee berekende posities.

Het middelpunt wordt per lichaam gezocht: voor elk paar — jouw Zon en de hare, jouw Maan en de zijne — wordt de halve weg tussen de twee posities in de dierenriem genomen. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want een cirkel heeft twee halve wegen. Staat de ene Zon op 10 graden Ram en de andere op 10 graden Weegschaal, dan ligt het middelpunt op 10 graden Kreeft óf op 10 graden Steenbok, en die twee zeggen iets heel verschillends. De regel is de kortste boog, en Sigastra houdt zich daaraan omdat dat de conventie is die de traditie gebruikt.

De tweede beslissing gaat over de huizen. Die zijn niet uit twee kaarten af te leiden zoals de planeten, omdat een huizensysteem een plaats en een tijd nodig heeft en een composiet die niet heeft. De gangbare oplossing is de composiet-Ascendant uit het middelpunt van beide Ascendanten te rekenen en de huizen daaruit op te bouwen — bruikbaar, en zwakker dan de planeten. Daarom weegt een composiet-aspect zwaarder dan een composiet-huis.

Begin bij dezelfde drie punten als in elke kaart. De composiet-Zon zegt waar de relatie naartoe wil en wat ze wil zijn. De composiet-Maan zegt hoe het voelt om erin te zitten — het klimaat dat jullie samen maken. De composiet-Ascendant zegt hoe de relatie op anderen overkomt, en dat is vaak niet hetzelfde als hoe ze van binnen is.

Van daaruit beschrijven de composietplaneten en hun aspecten hoe de relatie werkt: waar ze soepel loopt, waar ze steeds op hetzelfde punt terugkomt, en waar ze iets van jullie beiden vraagt dat geen van jullie alleen zou kiezen.

Dit zijn twee verschillende kaarten van een relatie en het verschil is het waard om te weten. De composiet is een rekenkundig gemiddelde: middelpunten, zonder eigen moment in de tijd. De Davisonkaart is iets anders — ze neemt het middelpunt van jullie twee geboortedata en van jullie twee geboorteplaatsen, en zet een echte kaart voor dat tijdstip op die plek.

Omdat Davison een werkelijk moment in de kalender is, heeft ze echte huizen en echte hoekpunten. Dat maakt haar sterker waar de composiet het zwakst is, en het is de reden dat Pro de twee naast elkaar zet.

Synastrie en composiet beantwoorden verschillende vragen. Synastrie legt jullie twee kaarten naast elkaar en leest de aspecten ertussen: hoe jullie elkaar ervaren, wat de een in de ander losmaakt.

De composiet voegt jullie samen tot één kaart en leest de relatie als een derde ding, met een eigen richting en eigen zwakke plekken. De eerste is de ervaring, de tweede is de vorm.

De meest gemaakte fout is een composietplaneet lezen alsof hij van een van jullie is. Een composiet-Saturnus in het zevende huis zegt niet dat iemand streng is; hij zegt dat de relatie op dat terrein iets te doen heeft. De kaart heeft geen persoon en dus geen schuldige.

De tweede fout is een spannend aspect, zeg een vierkant van Saturnus, behandelen als een oordeel over de toekomst. Het beschrijft waar werk zit, niet of jullie het gaan doen.

De derde is technisch: leun niet op de huizen en de hoekpunten als je van een van beiden de geboortetijd niet zeker weet. De planeten houden dan nog, de huizen niet.

En één praktische, over vergelijken, omdat mensen dat meestal als eerste doen: een composiet van een nieuwe relatie naast die van een vorige leggen zegt minder dan het lijkt. Wat er anders was zit vaak niet in het wiel maar in wat jullie er allebei mee deden, en een kaart die je twintig keer naast een andere legt begint alles te verklaren — wat precies het punt is waarop ze ophoudt iets te zeggen.