Kalendarz astrologiczny 2026 — retrogradacje, wejścia w znak i fazy Księżyca

Kalendarz astrologiczny zbiera wielkie momenty roku w jeden ciąg, w kolejności, w jakiej się zdarzają: kiedy planeta wchodzi w retrogradację i kiedy wraca do ruchu direct, kiedy przechodzi z jednego znaku w drugi, kiedy jest pełnia, a kiedy nów. Tabela powyżej podaje wszystkie te z 2026 roku, które jeszcze nie minęły, z datą i godziną.

Każda data jest policzona, nie przepisana. Sigastra szuka dokładnego momentu, w którym dana rzecz się zmienia — stopnia, w którym planeta zatrzymuje swój ruch, stopnia, w którym przekracza granicę znaku, kąta, pod jakim Księżyc staje wobec Słońca — na podstawie precyzyjnych efemeryd. Dlatego godziny mają minuty, a nie same dni.

Retrogradacja to zjawisko optyczne o realnym znaczeniu astrologicznym: żadna planeta nie zawraca, ale widziana z Ziemi wydaje się to robić, bo my poruszamy się po orbicie szybszej albo wolniejszej niż ona. Moment, w którym pozorny ruch zatrzymuje się i odwraca, nazywa się stacją i da się go policzyć co do minuty — dlatego w tabeli stoi z godziną, a nie z przybliżonym dniem.

Merkury retrogradny jest najbardziej znany: zdarza się trzy albo cztery razy w roku i trwa około trzech tygodni. Wenus retrogradna wraca mniej więcej raz na półtora roku, Mars mniej więcej raz na dwa lata, a wielkie planety są retrogradne po kilka miesięcy w roku, każdego roku. Im planeta wolniejsza, tym okres dłuższy i tym mniej przypomina wydarzenie.

Wejście w znak to moment, w którym planeta przekracza granicę między dwoma znakami — z trzydziestego stopnia jednego na zerowy stopień następnego. To zmiana dekoracji: to samo ciało, inne tło, więc inny sposób odczytania. Kiedy Mars przechodzi z Barana do Byka, tradycja nie mówi, że Mars się zmienił, tylko że wszedł na teren, który wymaga od niego czegoś innego.

Planety szybkie zmieniają znak często: Księżyc co dwa i pół dnia, Merkury, Wenus i Słońce mniej więcej raz na miesiąc. Planety wolne robią to rzadko: Jowisz mniej więcej raz na rok, Saturn co dwa i pół roku, a Uran, Neptun i Pluton co wiele lat. Dlatego jedno wejście Saturna znaczy w kalendarzu więcej niż dwanaście wejść Księżyca.

Pełnia i nów to dwa momenty w miesiącu, w których Słońce i Księżyc wchodzą w dokładną relację: w nowiu w tym samym stopniu, w pełni w odległości stu osiemdziesięciu stopni. Oba są chwilami, nie okresami, i oba mają znak, który da się podać z góry. Tradycja czyta nów jako początek, a pełnię jako punkt kulminacyjny.

Dwa razy w roku jedna z tych faz wypada blisko węzła księżycowego — punktu, w którym orbita Księżyca przecina płaszczyznę orbity Ziemi — i wtedy staje się zaćmieniem: Słońca w nowiu, Księżyca w pełni. Sezony zaćmień przesuwają się po osiach zodiaku, więc po około półtora roku zaćmienia zaczynają wypadać w dwóch innych znakach. Tego nie da się wyprowadzić z kalendarza, liczy się to z położenia węzłów, a tabela ma to już w rachunku.

Najbardziej użyteczny jest czytany jak terminarz: patrzysz, co nadchodzi w najbliższych tygodniach, i ustawiasz rzeczy wymagające uwagi tam, gdzie niebo nie dorzuca ci już hałasu. Ważnego podpisu nie trzeba przenosić z powodu retrogradacji Merkurego, ale warto go przeczytać jeszcze raz. Długo odkładana rozmowa pasuje lepiej po stacji niż w jej dniu.

Czego kalendarz nie potrafi, to powiedzieć, co dzieje się właśnie tobie. Te daty to niebo wszystkich. Co dotyka ciebie, zależy od tego, gdzie wypadają w twoim kosmogramie — a do tego potrzebna jest godzina urodzenia, nie kalendarz.