Synastria — dwa kosmogramy obok siebie

Synastria to porównanie dwóch kosmogramów urodzeniowych i jest najstarszą techniką, jakiej astrologia używa do relacji. Nie patrzy na wasze znaki słoneczne, tylko na kąty między rzeczywistymi położeniami w obu kosmogramach: gdzie wypada twoja Wenus względem jego Marsa, co robi jego Księżyc z twoim Merkurym, czy Saturn jednego dotyka Słońca drugiego. Z tych kątów czyta się, jak więź działa — co płynie samo, a co wymaga pracy.

Po polsku tę samą technikę szuka się często jako horoskop partnerski albo porównanie kosmogramów. To jedno i to samo: synastria.

Sigastra liczy każdy kosmogram z prawdziwych położeń planet, z precyzyjnych efemeryd, a potem mierzy kąty między nimi co do stopnia i minuty. Nic po drodze nie jest przybliżane, a każdy kontakt przychodzi ze swoją dokładną odległością, żebyś wiedział, jak ściśle wypada.

Najwięcej mówią kontakty między punktami osobistymi: Słońcem, Księżycem, Merkurym, Wenus, Marsem i Ascendentem. Reszta kosmogramu też się liczy, ale mniej — kwadratura między dwoma Plutonami jest zbiegiem pokoleniowym, nie informacją o was dwojgu.

Aspekty harmonijne — trygon, seksstyl i wiele koniunkcji — mówią, gdzie pasujecie bez wysiłku: gdzie rozumiecie się z niewielu słów i gdzie odpoczywacie jedno w drugim. Aspekty napięte — kwadratura, opozycja i część ciężkich koniunkcji — mówią, gdzie pojawia się tarcie. Nie mówią, że relacja nie działa; mówią, gdzie jest praca. Długie relacje mają ich prawie zawsze kilka.

Praktyczna kolejność czytania: spójrz najpierw na kontakty Słońce–Księżyc między wami, potem na Wenus–Mars, potem na Saturna na dowolnym punkcie osobistym. W trzech krokach masz już obraz tła.

Synastria patrzy na dwa kosmogramy, które ze sobą rozmawiają — twoje planety wobec jego. Kosmogram kompozytowy stapia je w jeden, biorąc punkt środkowy między każdą parą położeń, i czyta, co z tego wyszło.

Warto czytać je razem, bo odpowiadają na różne rzeczy. Synastria mówi, jak się stykacie: co czuje każde z was, będąc z drugim, gdzie jest pociąg, a gdzie tarcie. Kompozyt mówi, czym więź stała się jako rzecz sama w sobie — do czego relacja ciągnie, jak wygląda z zewnątrz, czego wymaga od obojga. Jedno jest o was dwojgu, drugie o trzeciej rzeczy, którą zrobiliście razem.

Kalkulator tutaj jest naprawdę darmowy: wpisujesz oba kosmogramy i dostajesz podwójne koło, wszystkie aspekty między kosmogramami, orb każdego z nich i wynik synastrii.

Pro dodaje warstwę wyjaśnienia: odczytanie aspekt po aspekcie więzi między wami, plus kosmogram kompozytowy obok.

A jeśli chcesz tylko wiedzieć, czy dwa znaki do siebie pasują, bez danych urodzenia, strona o zgodności znaków robi dokładnie to — mniej dokładna, ale szybsza i dobra na pierwsze spojrzenie.

Księżyc i Ascendent poruszają się szybko: Księżyc zmienia znak co dwa i pół dnia i pokonuje ponad dwanaście stopni dziennie, a Ascendent zmienia znak co około dwie godziny. To dokładnie te punkty, które mówią w synastrii najwięcej — Księżyc o tym, co czujecie, Ascendent o tym, jak się widzicie. Bez godziny oba zostają niepewne, a aspektów do nich nie da się brać poważnie.

W Polsce godzina urodzenia jest zapisana w akcie urodzenia w urzędzie stanu cywilnego. Odpis skrócony, który większość ludzi ma w domu, jej nie pokazuje — pokazuje ją odpis zupełny aktu urodzenia, o który występuje się w USC, gdzie urodzenie zostało zarejestrowane.

Terminu synastria karmiczna używa się dla kontaktów z węzłami księżycowymi, z Saturnem oraz — u części autorów — z Plutonem i Chironem. Stojąca za tym myśl jest taka, że takie kontakty mają pokazywać więź, która „przychodzi z wcześniej”. Astrologia nie umie tego wykazać, a Sigastra nie udaje, że umie: węzły to punkty matematyczne, nie dowody na poprzednie życia.

To, co w tej tradycji jest użyteczne, to obserwacja: kontakty z węzłami i z Saturnem opisują zwykle więzi, które nie puszczają łatwo, nawet kiedy są ciężkie. Nie czynią relacji dobrą ani złą; czynią ją trudną do porzucenia.

Aspekt nie jest przełącznikiem, tylko natężeniem. Odległość między kątem dokładnym i rzeczywistym nazywa się orbem, a im orb mniejszy, tym aspekt mocniejszy. Trygon na jednym stopniu jest tematem relacji; ten sam trygon na siedmiu stopniach jest tłem, którego może nawet nie zauważacie.

W synastrii orby trzyma się zwykle ciaśniej niż w pojedynczym kosmogramie, bo inaczej pojawiają się dziesiątki kontaktów i wszystko wygląda na ważne. Zwyczajowa praktyka to do około sześciu stopni dla koniunkcji i opozycji, mniej dla pozostałych, a aspekty do Księżyca i do Ascendentu trzyma się najciaśniej, bo te dwa poruszają się najszybciej. Sigastra pisze orb obok każdego kontaktu właśnie po to, żebyś mógł zważyć sam.

Dlatego dwie pary z na pozór podobnymi listami aspektów mogą żyć całkiem inaczej: jedna ma kontakty ciasne, druga szerokie.

Synastria nie jest symetryczna, i to jest szczegół, który gubi się najczęściej. Kiedy twój Saturn wypada na jego Słońcu, nie czujecie oboje tego samego: on czuje nacisk, ty jesteś tym, od kogo on przychodzi. Kto ma planetę, ten daje; kto ma dotknięty punkt, ten przyjmuje.

To samo dotyczy Wenus i Marsa. Osoba, której Mars dotyka Wenus drugiego, czuje pociąg zwykle jako ruszenie i skierowanie się ku; ta, której Wenus jest dotknięta, czuje go jako bycie pożądaną. Oboje czują więź, ale z dwóch różnych pozycji — i stąd bierze się wiele nieporozumień, w których każde jest przekonane, że drugie przeżywa dokładnie to, co ono.

Dlatego w odczytaniu powyżej przy każdym kontakcie stoi, od kogo wychodzi i do kogo idzie.

Synastria nie mówi, czy zostaniecie razem. Nie istnieje aspekt rozstania ani aspekt małżeństwa. Kosmogramy opisują, co macie między sobą, nie co postanowicie z tym zrobić.

Nie mówi też, kto jest lepszym partnerem. Wyższy wynik nie znaczy szczęśliwszej relacji: więzi z bardzo wieloma harmonijnymi aspektami mogą być wygodne i bez treści, a te z ciężkimi mogą trzymać dekady, bo oboje mieli po co zostać. Wynik mierzy stosunek aspektów łagodnych do napiętych, nie jakość waszego życia.

Co synastria robi dobrze, to nazywa to, co się między wami powtarza: kłótnię, która wraca z tym samym tekstem, milczenie, które osiada w tym samym miejscu, łatwość, która pojawia się zawsze w tym samym temacie.

Synastrię sprzedaje się prawie zawsze jako technikę miłosną, choć działa równie dobrze dla każdej więzi, w której dwie osoby są blisko: przyjaciół, współpracowników, rodzeństwa, rodzica i dziecka. Te same kąty, inne punkty na pierwszym planie.

W relacji zawodowej najwięcej mówią Merkury i Saturn: Merkury, czy rozumiecie się z niewielu słów, czy tłumaczycie sobie trzy razy; Saturn, czy szanujecie swoje tempo, czy się wzajemnie blokujecie. Wenus i Mars liczą się tam znacznie mniej niż w relacji miłosnej.

W relacjach rodzinnych najgłośniejsze są Księżyc i Saturn: Księżyc mówi, czy czujecie się przy sobie bezpiecznie, Saturn mówi, kto nosił odpowiedzialność i kto był trzymany krótko. Te aspekty często się dziedziczy, bo planety wolne stoją latami w tym samym znaku.